« Wstecz

Okolice Płocka

Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu


W 1975 roku stworzono w Sierpcu Park Etnograficzny, który początkowo funkcjonował jako oddział Muzeum Etnograficznego. Dopiero, w 1987 roku doszło do zespolenia obu placówek – Muzeum Etnograficznego oraz Parku Etnograficznego – i przemianowania ich na Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu.

Dotychczas na terenie Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu odtworzona została typowa dla pouwłaszczeniowej wsi mazowieckiej wieś rzędowa. W jej skład wchodzi 9 zagród włościańskich z rejonu Mazowsza północno-zachodniego. W skansenie odtworzono również zagrodę z Rębowa, w skład której wchodzi wiatrak.

W Muzeum znajduje się również kilka samodzielnych zespołów architektonicznych, doskonale uzupełniających odtworzoną wieś rzędową. Są to:

 
 

 

 

 

Brudzeński Park Krajobrazowy

Brudzeński Park Krajobrazowy będąc jednym z mniejszych parków krajobrazowych jest zarazem jednym z najpiękniejszych w Polsce. Pierwszy kontakt z nim zaskakuje turystę, nie spodziewającego się zobaczyć na równinnym, płaskim Mazowszu, takiej rozmaitości form rzeźby terenu. Tego typu różnorodność terenu Park zawdzięcza procesom towarzyszącym ostatniemu zlodowaceniu. Najciekawszym i zarazem najsilniejszym zaznaczonym elementem tej rzeźby jest niewątpliwie malownicza dolina Skrwy Prawej. Brzegi doliny wykształciły się zarówno jako płaskie tereny rzeczne, jak i strome niemal pionowe ściany. Płaskich terenów bezpośrednio nad Skrwą spotykamy bardzo niewiele. Należą do nich dwie kotliny w zakolach rzeki (przy młynie w Sikorzu i w okolicach Radotek) oraz najniższe tarasy zalewowe o różnej powierzchni i kształtach. Wśród zbiorowisk leśnych Parku przeważają grądy i lasy mieszane. Dominujące gatunki drzew to grab, dąb szypułkowy, lipa, klon i jawor, a w domieszce występują brzoza, sosna, świerk i buk. Do najrzadszych roślin występujących w Parku należą rośliny runa leśnego: śnieżyczka przebiśnieg, wawrzynek wilczełyko, gwiazdnica wielkokwiatowa. W lasach Parku żyją m.in.: dzik, sarna, lis i borsuk, a w rzekach: bóbr i wydra. Wiele rzadkich gatunków znajduje się wśród zasiedlających Park ptaków. Należą do nich: bocian czarny, kormoran, czapla siwa, łabędź niemy, trzmielojad, zimorodek, remiz. W wodach Skrwy i jej dopływów żyją liczne gatunki ryb, przede wszystkim leszcz, płoć, krąp, szczupak, sandacz, sum i lin. Na terenie BPK istnieją obecnie 2 rezerwaty przyrody. Rezerwat krajobrazowy "Sikórz" obejmuje 12- kilometrowy odcinek skarpy Skrwy od miejscowości Sikórz do Radotek. Drugi z rezerwatów - rezerwat świetlistej dąbrowy "Brwilno" położony jest w południowej części Parku, w strefie krawędziowej Wisły. Swoistymi osobliwościami przyrodniczymi są pomniki przyrody. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują: aleja lipowo-kasztanowa w Sikorzu, potężny dąb rosnący w zabytkowym parku w Srebrnej oraz topola nad Wisłą w Murzynowie.

 

 

 

Gostynińsko-Włocławski Park Krajobrazowy

Park obejmuje jeden z największych kompleksów leśnych Niziny Mazowieckiej. Urozmaicona rzeźba terenu, występowanie licznych jezior, rozległych terenów podmokłych i zabagnionych oraz bogatej i zróżnicowanej roślinności i fauny, przy stosunkowo niewielkim stopniu antropopresji wyróżnia ten teren wśród otoczenia i stanowi o jego walorach.

Park obejmuje jeden z największych kompleksów leśnych Niziny Mazowieckiej. Urozmaicona rzeźba terenu, występowanie licznych jezior, rozległych terenów podmokłych i zabagnionych oraz bogatej i zróżnicowanej roślinności i fauny, przy stosunkowo niewielkim stopniu antropopresji wyróżnia ten teren wśród otoczenia i stanowi o jego walorach.

 

 

 

Soczewka

W odległości 13 km od Płocka w kierunku Włocławka znaduje się miejscowość Soczewka, zwana w przeszłości Moździerze. Nazwa "Soczewka" pochodzi pawdopodobnie od nawziska młynarza z Radziwia, który był właścicielem jednego z młynów wodnych, które w XVI w. istniały nad Skrwą. Miejscowość ze względu na położenie nad jeziorem przyciąga od wielu lat płocczan i turystytów łaknących wypoczynku sobotnio-niedzielnego. Znaczny rozkwit osady nastąpił od roku 1823, kiedy to założono papiernię przerabiającą szmaty na papier z użyciem maszyn o napędzie wodnym. Dwadzieścia lat później papiernię nabył warszawski przemysłowiec Jan Epstein (1805-1885), który uczynił z niej duży zakład produkujący w skali Królestwa Polskiego. W zakładzie znalazło zatudnienie wiele osób w tym także z Płocka. Potrzebne ilości szmat były sprowadzane drogą wodną z Warszawy. Produkowane były głównie bardzo poszukiwane gatunki papieru. Za źródło energii służył sztuczny zbiornik (Jezioro Soczewka), który powstał w wyniku spiętrzenia Skrwy. Przy zakładzie właściciel założył szkołę, sklep dla pracowników i utrzymywał lekarza zakładowego. Z uwagi na sliną konkurencję zakład został zamknięty, a następnie popadł w ruinę. W Soczewce mieszkał i pracował St. Markiewicz (1839-1911) lekarz, który był znany z tego, że zainicjował w Polsce organizowanie kolonii dziecięcych. Przy wsparciu Jana Epsteina i miejscowej ludności w roku 1906 wzniesiony został neogotycki, jednonawowy kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej, który w roku 1921 stał się kościołem parafialnym. Pierwszym proboszczem został ks. Paweł Kwiatkowski, zamordowany przez hitlerowców we wrześniu 1939 roku. Soczewka to przede wszystkim jezioro malowniczo położone wśród lasów, miejsce rekreacji i odbywających się tu zawodów wędkarskich. Na miejscowym cmentarzu znajduje się kwatera licząca 129 mogił żołnierzy polskich poległych we wrześniu 1939 roku w obronie linii Wisły.

 

 

Gmina Łąck

 

Gmina Łąck leży w zachodniej części Gostynińsko – Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnię 9374 ha zamieszkuje ok. 5 tys. osób. Jest jedną z najpiękniejszych gmin Mazowsza. Swoje walory turystyczne zawdzięcza pięknej okolicy, ciekawej przeszłości oraz hodowli koni. Dawniej Łąck stanowił własność zakonu płockich Norbertanek. W IXI stuleciu był własnością Mikołaja Furmana, ważnego urzędnika carskiego. W okresie międzywojennym miał tutaj swoją letnią rezydencję marszałek Edward Rydz - Smigły.

Na terenie gminy znajduje się 6 jezior o łącznej powierzchni 562 ha. Do najatrakcyjniejszych, zagospodarowanych turystycznie jezior należą: Zdworskie, Ciechomickie, Łąckie Duże i Górskie. Tutaj zarówno goście jak i mieszkańcy mają możliwość uprawiania sportów wodnych takich jak: windsurfing, żeglarstwo i pływanie. W licznych ośrodkach wypoczynkowych istnieje możliwość wypożyczenia sprzętu wodnego. Z uwagi na bogactwo ryb rajem dla wędkarzy są jeziora Łąckie. Jezioro Łąckie Małe jest również rezerwatem, ostoją dzikiego ptactwa.

Zwiedzanie gminy proponujemy zacząć od największej atrakcji Łącka, jaką jest Stado Ogierów. Corocznie organizowane są tutaj zawody konne w skokach przez przeszkody oraz w woltyżerce o randze krajowej i międzynarodowej. W Stadzie istnieje możliwość skorzystania z indywidualnej i grupowej nauki jazdy konnej z instruktorem, przejażdżek konnych po duktach leśnych, „wczasów w siodle” z nauką jazdy konnej i powożenia zaprzęgami, hipoterapii oraz udziału w imprezach rekreacyjnych tj. przejażdżki powozami, kuligi, ogniska, biegi myśliwskie.

Lasy Łąckie zajmujące 46,0% powierzchni gminy położone są na terenie Gostynińsko – Włocławskiego Parku Krajobrazowego i jego otuliny. W celu ochrony urzekającej swym pięknem i bogactwem przyrody utworzone zostały częściowe rezerwaty przyrody: „Łąck”, „Korzeń”, i „Dąbrowa Łącka”. Kręcono tu wiele scen do znanych filmów, m.in. „Pościg”, „Szatan z siódmej klasy”, „Stawka większa niż życie”, „Ogniem i mieczem”, „Cwał”. W rezerwacie „Dąbrowa Łącka” warto zobaczyć odnowioną Kaplicę należącą do XIX wiecznego zespołu pałacowo-parkowego znajdującego się po drugiej stronie jeziora Łąckiego Dużego. Pałac został wybudowany w 1873 r. wg projektu Kornela Gabryjelskiego. Otacza go park z pięknym, ponad 150-letnim starodrzewem. Jego głównym akcentem kompozycyjnym są aleje kasztanowa i grabowa. Pałac przed II wojną światową był letnią rezydencją Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego.

Na uwagę zasługuje działająca jeszcze do 2002 r. wyłuszczarnia nasion należąca do Nadleśnictwa Łąck oraz drewniany budynek z końca XIX w. do którego prowadzi zabytkowa aleja lipowa – pomnik przyrody, którą tworzą 23 lipy drobnolistne o obwodach ok. 1-3 m.

Dla zainteresowanych florą i fauną tutejszych lasów Nadleśnictwo Łąck proponuje zwiedzanie Izby Edukacji Leśnej i Izby Pamięci Historycznej. Istnieje również możliwość oprowadzenia zorganizowanych grup młodzieży po ścieżce dydaktycznej utworzonej w Leśnym Kompleksie Promocyjnym „Lasy Gostynińsko-Włocławskie”.

Zainteresowanych kulturą i historią zaprasza Muzeum Sztuki Ludowej im. Stanisława Reymonta prezentujące eksponaty z gospodarstw wiejskich m.in. stare meble, narzędzia pracy rzemieślniczej, przedmioty użytkowe, archiwalne materiały szkolne itp. Muzeum ma swoją siedzibę w Centrum Kultury, Rekreacji i Sportu we wsi Podlasie. Warto odwiedzić znajdujący się w niewielkiej odległości kościół parafialny w Korzeniu i obejrzeć znajdujący się w nim cenny wczesnobarokowy ołtarz z 1640 r.
Piękne okolice zachęcają turystów do uprawiania różnych form turystyki aktywnej. Do najbardziej popularnych należą wędrówki piesze, na nartach biegowych, wycieczki rowerowe i konne.

 

 

 

 

Rokicie

 


 

 Niedaleko od Płocka, ale już za Skrwą, czyli w historycznej ziemi dobrzyńskiej, leży niewielka wioska Rokicie.
Warto ją poznać z racji długiej i interesującej historii oraz znajdującego się tam osobliwego zabytkowego kościoła.
Nazwa „Rokicie” pochodzi od słowa „rokita”, „rokicina”, oznaczającego w lokalnej wersji językowej wierzbę.
Położenie Rokicia jest niezwykle malownicze. Wieś rozciąga się na krawędzi pradoliny Wisły, wyniesionej kilkadziesiąt metrów nad lustrem wody. Do wioski, poza położonymi u góry polami, należały tereny usytuowane nisko, które były niekiedy zalewane, gdy wezbrany nurt Wisły podnosił swój poziom. Pośród łąk znajdowało się wywierzysko, z którego wypływająca woda przez wieki uchodziła za cudowną, mogącą leczyć różnorakie schorzenia. Fakt niezamarzania tegoż źródełka dodawał mu nimbu tajemniczości i wręcz sakralności.
Na skraju pradoliny stoi kościół parafialny. Jego historia i bryła są wyjątkowe. Zachował się przekaz mówiący, że został on zbudowany za pieniądze pochodzące ze sprzedaży schwytanych dzikich koni, czyli tarpanów, które w pobliżu się pasły.
Kościół ma niezwykle archaiczną formę. Został zbudowany w XIII wieku z cegły, którą już gdzieś w okolicy wytwarzano, ale jeszcze w stylu późnoromańskim. Nie dotarły tu jeszcze nowe gotyckie rozwiązania albo nie zdobyły aprobaty miejscowych budowniczych i fundatorów. Takich obiektów jest niewiele.
Kościół jest orientowany, czyli skierowany prezbiterium w stronę wschodnią. Został wzniesiony na planie składającym się z trzech prostokątów. Największym z nich jest nawa. Na wschód od niego znajduje się prostokąt węższy, mieszczący prezbiterium. Do niego dobudowano później zakrystię.  Od zachodu znajduje się wieża pełniąca funkcję przedsionka, chóru i dzwonnicy.
Kościół nie ma wyposażenia sięgającego jego początków. Chyba najstarszym zabytkiem jest granitowa kropielnica. Ołtarz i chrzcielnica zostały wykonane w XVIII wieku. Z tego czasu pochodzi część wyposażenia kościoła. Na szczególną uwagę zasługują wgłębienia (dołki) w murze, o których pochodzeniu wciąż się dyskutuje. Najprawdopodobniej związane są z rozpalaniem ognia w Wielką Sobotę. Interesujące są wyżłobione na zewnętrznej ścianie prezbiterium symbole, które uważane są za gmerki budowniczych kościoła. Poza tym na ścianach kościoła są wyryte nazwiska. Niektóre z nich pochodzą nawetz XVII wieku. Są one swego rodzaju dawnymi epitafiami zmarłych pochowanych w otoczeniu kościoła bądź w jego wnętrzu. Natomiast w prezbiterium znajduje się (niestety obecnie niedostępna do obejrzenia) płyta nagrobna z piaskowca poświęcona Stanisławowi Myśliborskiemu z Myśliborzyc (zm. 1569), cześnikowi dobrzyńskiemu. Na ścianie prezbiterium zamontowane jest epitafium Norberta Rościszewskiego       (zm. 1 IX 1899), którego okazały nagrobek znajduje się na cmentarzu parafialnym

W bezpośrednim sąsiedztwie kościoła znajduje się mogiła upamiętniająca dziesięciu mieszkańców wsi poległych w latach 1939 - 1945.

Kolejną ciekawostką turystyczną jest piętrowy dworek klasycystyczny.

W drugiej połowie XIX w. właścicielem Rokicia był Norbert Rościszewski. Po nim majątek odziedziczył jego bratanek Edward Rościszewski - on figuruje jako właściciel w dokumentach z 1909 r. i to prawdopodobnie za jego czasów na początku XX wieku wzniesiono dwór. Następnie Edward Rościszewski zapisuje Rokicie córce Bronisławie, a ta wnosi majątek jako wiano do Zgromadzenia Sióstr Służek NMP Niepokalanej (lata 30-te).
Także po wojnie dwór pozostaje własnością Kurii Płockiej i do dziś mieści się w nim siedziba Zgromadzenia.

Budynek  jest piętrowy, nakryty dwuspadowym dachem, z ryzalitem na osi zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. Wejście poprzedza ganek z dwiema kolumnami i dwoma filarami podtrzymującymi balkon. Z boku budynku piętrowe skrzydło nakryte dwuspadowym dachem.

 

 

 

Sanniki.

 

Gmina Sanniki położona jest w zachodniej części województwa mazowieckiego. Nazwa miejscowości pochodzi od wyrobu sań. W okresie średniowiecza Sanniki były jedną z osad służebnych książąt mazowieckich. Miejscowość ta jest bardzo ciekawym regionem etnograficznym Mazowsza, ma bogatą historię i tradycje. Zachowała się tu tradycja dawnej sztuki ludowej, zwanej sannicką (tkactwo i wycinankarstwo). 

Największym atutem Sannik jest Zespół Pałacowo - Parkowy im. Fryderyka Chopina. Mieści się w nim ośrodek pamięci kompozytora oraz Biblioteka Muzyczna im. Mateusza Glińskiego. Latem 1828 r. przebywał w Sannikach 18 letni Fryderyk, dla podratowania zdrowia.. Był wówczas gościem ziemiańskiej rodziny Pruszaków - serdecznych przyjaciół rodziców F. Chopina. We wnętrzu pałacu znajduje się sala koncertowa oraz niewielkie muzeum pamięci po wielkim kompozytorze.

Magnesem przyciągającym miłośników folkloru i sztuki ludowej zachodniego Mazowsza są coroczne "Niedziele Sannickie", w programie których znajdują się  kiermasze sztuki ludowej, wystawy rzeźby i malarstwa, koncerty zespołów folklorystycznych oraz imprezy sportowo - rekreacyjne.

Region sannicki ma odrębny strój ludowy i sztukę ludową. Wiodącą rolę  w aktywizacji życia kulturalnego odgrywa Gminny Ośrodek Kultury w Sannikach. Jego zadaniem jest kultywowanie sztuki ludowej i regionalnego folkloru.

 
poleć płock
o płocku

Czy wiesz, że ...

Banknoty z widokiem Płocka

pojawiały się wielokrotnie, ale nigdy nie zostały wprowadzone do obiegu. Jednym z nich był banknot 10-złotowy projektu Eduarta Morentiego z panoramą Wzgórza Tumskiego, emitowany przez Bank Polski na emigracji 1939-1945.
wydarzenia płock
szlaki turystyczne płock

Kontakt:

Płocka Lokalna Organizacja Turystyczna
Telefon: (+48) 24 364 99 90

Informacja Turystyczna

Telefon/Fax: (+48) 24 367 19 44

e-mail: biuro@turystykaplock.eu

Sezon letni (1 maja - 30 września)

czynne: pon. - piąt. w godz. 9:00 - 17:00

sob. -  niedz. w godz. 10:00 - 14:00

Pozostałe atrakcje turystyczne w Płocku


Ratusz

Zbudowany w latach dwudziestych XIX w. płocki ratusz był miejscem ostatniego ...


Muzeum Żydów Mazowieckich


Bazylika katedralna

Bazylika Katedralna pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w ...


Odwach

Odwach – dawna wartownia wojsk ...


Więzienie

W akcie lokacyjnym z 1237 r. książę Konrad Mazowiecki postanowił, że wszystkie ...

atrakcje turystyczny