Teatr w Płocku

W latach 1811- 1812 staraniem Rajmunda Rembielińskiego, prefekta departamentu płockiego, urządzony został w Płocku teatr w budynku adoptowanym na ten cel z dawnego kościoła św. Trójcy, mieszczącym się na wiślanej skarpie.


Opis

W latach 1811- 1812 staraniem Rajmunda Rembielińskiego, prefekta departamentu płockiego, urządzony został w Płocku teatr w budynku adaptowanym na ten cel z dawnego kościoła św. Trójcy, mieszczącym się na wiślanej skarpie u wylotu obecnej ul. Teatralnej. Niszczony, odnawiany i przebudowywany kościół, należał do dominikanów. Około 1804 roku został częściowo rozebrany (w tylnej części) przez władze pruskie z przeznaczeniem na magazyn furażowy. Spowodowało to jeszcze większą dewastację budynku. Rajmund Rembieliński zwrócił się w styczniu 1811 r. do ministra spraw wewnętrznych o pozwolenie przerobienia pustego kościoła na teatr. Poczynania Rembielińskiego nie spotkały się z aprobatą duchowieństwa płockiego. Niebawem, bo już w lutym 1811 roku, biskup nominat i administrator diecezji płockiej, Tomasz Ostaszewski, zażądał od ministra spraw wewnętrznych, oddania kościoła wraz z przyległymi domkami władzy kościelnej, gdyż w jego odczuciu niestosownym było "aby miejsce w sprawowaniu obrządków religijnych poświęcone, zostało miejscu teatralnych zabaw". Szczęśliwie udało się Rembielińskiemu uzyskać przychylne stanowisko ministra, by przerobić kościól na teatr według planów budowniczego Aleksandra Groffego, ówczesnego adiunkta kamery pruskiej. Nowy gmach wyremontowanego teatru w niewielkim stopniu przypominał kościółek. Był wygodny, zasobny w mnóstwo dekoracji. Wnętrze teatru było wyposażone w loże boczne na parterze i piętrze. Były także dwie wielkie loże z baldachimami dla naczelników miasta, tak zwane królewski. Na parterze w poibliżu sceny ustawiono sześć ławek dla dam. Loża pierwszego pietra kosztowała złp 12, wielka 18, parterowa 8, bilet na parter złp 3, na galerię złp 1.

Przed owtarciem teatru prefekt Rembieliński wystąpił z prośbą do biskupa sufragana diecezji płockiej Antoniego Luboradzkiego, aby zdjął "cechę pierwiastkowego przeznaczenia budowli na cel religijny". Prefekt doskonale zdawał sobie sprawę, że jeżeli nie zostanie dokonana desakralizacja budynku, nie uzyska popacia nawet najbardziej liberalnej częsci inteligencji płockiej, nie mówiąc o niższych sferach, które w przyszłości stanowić miały publiczność teatralną galerii.

Biskup Luboradzki, odpowiedział Rembielińskiemu, iż kościół Sw. Trójcy został już sprofanowany przez rząd pruski, tracąc charakter świątyni, wyraził nawet zadowolenie, że gmach ten poswięcony sztuce może stać się użytecznym, oddziaływując na maralnośc i kształcąc język polski.

Historię pierwszego zawodowego teatru płockiego zakończył wybuch II wojny światowej. Władze okupacyjne w ramach realizacji planu nadania miastu niemieckiego charakteru, przystąpiły do rozbiórki budynku teatralnego. Motywowały to faktem, że jego usytuowanie grozi jakoby osunięciem się skarpy.  Tak zatem już na początku okupacji, na przołomie 1939 i 1940 r. polski teatr w Płocku, po 130 latach istnienia, uległ likwidacji. Piękny budynek teatru zniknął z płockiego wzgórza. Zamknięty został ważny rozdział  teatralnego życia Płocka lat 1812 - 1939. Pusty plac teatralny przez okres okupacji oddziały SS wykorzystywały na organizowanie świąt hitlerowskich.

Na następny teatr zawodowy w Płocku czekać trzeba było aż do roku 1974. Dnia 30 marca 1974 r. zarządzeniem prezydenta miasta Płocka Henryka Rybaka, powołana została scena teatralna w Płocku. Siedzibą stał się zbudowany dla Petrochemii w 1973 r. gmach przy Nowym Rynku wg. projektu Tadeusza Zielińskiego i Stefana Putowskiego. Teatr dysponował: Dużą Sceną mieszczącą 385 miejsc i Małą Sceną na 56 miejsc zwaną Piekiełkiem oraz wszystkimi niezbędnymi pracowniami, magazynami i pomieszczeniami administracyjnymi. Władze przyznały także zespołowi 30 mieszkań. Dzięki temu udało się pozyskać grupę aktorów, którzy pozostali na stałe w płockim teatrze. W 1980 roku teatr otrzymał patrona - Jerzego Szaniawskiego, dramaturga z Mazowsza. Od tej chwili pełna nazwa teatru brzmi: Teatr Dramatyczny im. Jerzego szaniawskiego w Płocku. W styczniu 1980 r. dokonano w odsłonięcia tablicy pamiątkowej, poświęconej Szaniawskiemu.

W grudniu 2005 r. rozpoczął się generalny remont budynku, Prace remontowe zostały ukończone w 2008 roku. Po modernizacji, płocka placówka stała się jednym z najnowocześniejszych obiektów tego typu w Polsce.

Płocki Teatr oferuje nie tylko doskonały repertuar - to także edukacyjne lekcje teatru dla dzieci i młodzieży, widowiska plenerowe, m.in z okazji Dni Historii Płocka, uczestnictwo w przedsięwzięciach wspierających literaturę i sztukę.

 

Źródło:

Barbara Konarska - Pabiniak. Teatr w Płocku 1812-2012. Książnica Płocka 2012.

Atrakcje na mapie

Pokaż miejsca

Inne atrakcje
Noclegi (hotele, pokoje)
Gastronomia (restauracje, puby)
Odległość od atrakcji:
wydarzenia płock
szlaki turystyczne płock

Kontakt:

Płocka Lokalna Organizacja Turystyczna
Telefon: (+48) 24 364 99 90

Informacja Turystyczna

Telefon/Fax: (+48) 24 367 19 44

e-mail: biuro@turystykaplock.eu

Sezon letni (1 maja - 30 września)

czynne: pon. - piąt. w godz. 9:00 - 17:00

sob. -  niedz. w godz. 10:00 - 14:00

Pozostałe atrakcje turystyczne w Płocku


Pałac Slubów

Pałacyk został zbudowany ok. 1890 r. dla Ludwika Flatau w stylu ...


ZOO Płock

Pięknie położone płockie ZOO zajmuje powierzchnię ponad 10 ha, na ...


Teatr w Płocku

W latach 1811- 1812 staraniem Rajmunda Rembielińskiego, prefekta departamentu ...


Bazylika katedralna

Bazylika Katedralna pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w ...

atrakcje turystyczny